Vroege liefde?

Op onze trouwdag zijn we al ruim 9 ½ jaar samen. Sinds 29 februari 2008 om precies te zijn.
We leerden elkaar pas in de vijfde klas van de middelbare school kennen, terwijl we allebei ons hele leven al in Hoogkarspel woonden!

over wanneer we elkaar misschien eerder gezien konden hebben, kwam Koninginnedag ter sprake. Ja, we hadden allebei wel met een kleedje met speelgoed op de rommelmarkt gestaan. Meike vertelde dat zij ook als levend standbeeld op een stoeltje voor haar kleedje had gestaan. Ineens veerde Maarten omhoog: ‘was JIJ dat?!’ Met een gezicht dat boekdelen sprak dacht hij hardop terug aan die dag. ‘Oh, dat weet ik nog goed zeg! Zo’n meisje dat gewoon alleen een beetje naar haar neus wees als mensen geld in het petje voor haar voeten gooiden, ze stal al mijn klanten!’.

Nu wil het feit dat er op die bewuste dag, 30 april 1998, een memorabele foto gemaakt is door trotse mama Margreet. Dochterlief in positie op de stoel, voor het kleedje met oude meuk van zolder. Een rood geschminkt neusje en zelfgemaakte pompoms op haar kleren maken haar tot een clowntje waar je voor de verandering níet bang voor hoeft te zijn. Met op de achtergrond, een jongetje met een bloempotkapsel én open mond. Achter de roze fiets die zijn zus net gekocht heeft. Met een blik in zijn ogen van onbegrip en jaloezie. Jaren later gelukkig vervangen door een blik van liefde en vertedering. Daar, stond Maarten.

Team Hulst

Allereerst: die náám! Hoe dan! We hebben een hele pagina nodig om dat aan je uit te leggen…
Nee, we zouden niet het liefst het hele jaar door Kerst vieren en nee, we zijn ook niet van plan te verhuizen naar Zeeland. Ons verhaal neemt je mee naar een weekendje weg en een La Place Restaurant langs de N525 in Laren.

We waren ongeveer drie jaar samen op dat moment. We hadden tijd genoeg gehad dus om elkaar een beetje te leren kennen. Waar we vóór onze relatie gegarandeerd in lachen uit zouden barsten als mensen elke dag met hun lover door wilden brengen, bleken wij daarop geen uitzondering te vormen. Vast tot ergernis van een aantal van jullie ;-)

snel terugspoelen naar het prille begin van onze relatie: vijfde klas Atheneum. Maarten had de toeristische route genomen en was vanaf het Gymnasium via de Havo op het Atheneum terecht gekomen; bij Meike in de klas. In het voorjaar van 2007 was het tijd voor een excursie naar Gent. Meneer De Roest, afdelingsleider en docent Geschiedenis, had zichzelf opgeworpen als reisleider én koppelaar. Elk meisje werd namelijk onderweg in de bus door het lot (ogen dicht, prikken met een pen) gekoppeld aan een jongen. Ja, daar gaan we inderdaad heen, Maarten werd aan Meike gekoppeld. Nu moet je weten dat Meike daar helemaal niet op zat te wachten. Die jongen met zijn lompe, grote Kipplingtas die maar een beetje interessant liep te doen met presentaties over Spermwhales bij Engels en filosofische vragen in de pauze, daar werd ze niet warm van. Maar Cupido was zijn pijlen wellicht op dat moment al uit het vet aan het halen, want in Gent bleek dat er toch wel degelijk een gesprek met deze popi-jopi te voeren viel!

Toen meneer De Roest de opdracht gaf aan de meisjes om voor de jongens eens een cadeautje te kopen (‘dat is weer eens wat anders’… HOEZO?!), kocht Meike voor Maarten een t-shirt bij de Zeeman en schreef daarop de woorden ‘I’m too sexy for this shirt’. Zo’n tien jaar later ligt dit shirt nog steeds bij Maarten in de kast!

Een tijdje bleef het stil, maar in december 2007 diende het Kerstfeest op het Martinuscollege zich aan. John en Meike, die elkaar al langer kenden, waren enthousiast begonnen met het werven van klasgenoten om mee te doen aan een toneelstuk als bijdrage aan de Kerstviering. John dacht dat Maarten het ook leuk zou vinden om mee te doen. Enthousiast als Maarten was, stemde hij in. Verder bleef het qua aanmeldingen angstvallig stil en dus hadden de drie musketiers de schone taak een toneelstuk voor 500 man voor te bereiden. Het thema ‘vrijheid’ riep veel associaties op, maar uiteindelijk viel de keuze op een scène uit de legendarische tv-serie Friends. Het zorgde voor gespreksstof op MSN (good old times) en veel goede, lange gesprekken. Toch sprong de spreekwoordelijke vonk pas was later over, nadat Meike vaak genoeg ongelovig tegen bestie Sanne had gezegd ‘wat moet die kerel nou van me?’. Op schrikkeldag, Meike kwam net terug van vakantie, zat Maarten als verrassing bij haar thuis. Hij stelde een vraag, zij zei ‘ja’ (klinkt bekend…) en de rest is geschiedenis ;-)

Tot zo ver 500 woorden zonder ENIGE aanwijzing waar Teamhulst vandaan zou kunnen komen. Het feit dat we zo vaak bij elkaar zaten, ook op school, maakte dat we elkaar steeds beter aanvoelden en aanvulden. Nadat we bij het vak Letterkunde leerden wat ‘doing business’ was (bij de absurde film ‘Waiting for Godot’ van Samuel Beckett , waarbij tegenspelers zeer snel na elkaar hun tekst opzeggen), kwamen we erachter dat wij ook vaak ‘business’ deden als we met elkaar praatten. Na een paar woorden wisten we al wat er komen ging, zo gaan die dingen.

Terug naar de N525 in Laren. Na een smakelijke tussenstop bij de La Place (waar ongetwijfeld een broodje kruidenroomkaas voorbij kwam), liepen we terug naar de auto, die een stukje verderop geparkeerd stond, over een weggetje met hulststruiken. Allebei in gedachten verzonken, denkend aan de rest van de reis en het lekkere thuiskomen na een aantal dagen weg te zijn geweest. Totdat Maarten ineens zijn mond open deed om iets te zeggen. ‘HULST!’ riep Meike ineens. Maarten stond ineens stil en keek haar vol verbijstering aan. ‘Hoe wist jij dat nou weer?!’ riep hij verbaasd. Meike was zelf minstens net zo verbaasd. ‘Ik wist gewoon dat je dat ging zeggen!’. Nog NOOIT eerder dat woord gebruikt, totaal geen aanleiding voor, maar toch gebeurde het.

WAT een anti-climax hè. Ja. Maar niet voor ons. Hier kunnen we tot op de dag van vandaag uit putten. Elke keer als iets soortgelijks zich voordoet, kijken we elkaar aan met een blik die clichématig meer zegt dan duizend woorden. We zijn een team. We zijn er voor elkaar. Kunnen denken als de ander. Zijn rotsen voor elkaar wanneer dat nodig is. #TEAMHULST represent!

De Verloving

‘Nou hoop ik niet dat je iets verwacht tijdens onze vakantie hoor, ik ga je niet ten huwelijk vragen of zo…’aldus Maarten die op dat moment naast Meike in de auto zit, amper op weg naar Frankrijk. Met de verlovingsring in de binnenzak van zijn jas, dat dan weer wel. In huis verstoppen was geen optie.

‘Ja, ik heb je ouders nog niet eens om hun zegen kunnen vragen!’ vervolgde Maarten nog. ‘Nou, dan bel je ze toch gewoon even?’ liet Meike zich ontvallen. En ja, als je dan nog zes uur reizen voor de boeg hebt, dan gaan je gedachten soms wel met je op de loop.

Aangekomen bij een camping nabij Parijs, was dat korte gesprekje al lang weer vergeten. Drie dagen later kregen we een telefoontje dat ons neefje Leo was geboren! Wat waren we trots. En teleurgesteld. We waren pas net op weg! Dat betekende nog twee weken geduld hebben tot we de kleine man konden bewonderen. Dezelfde dag waren we in Parijs geweest, waar we ontzettend veel gezien en beleefd hadden. We waren het over eens: ‘we gaan over een paar dagen nog een keer!’

De dagen erna moest Maarten wel erg vaak en lang naar de WC. Hij vertelde dat hij ook wel even naar huis zou bellen om te vragen hoe het daar ging. Pas bij de vierde poging kreeg hij zowel Jos als Margreet aan de andere kant van de lijn. Die roken natuurlijk al lang onraad. Maar, na dat belletje had hij wel de ‘toestemming’ op zak!

De volgende dag zijn we gaan lunchen in de Jardin du Luxembourg. Fun fact: de ouders van Maarten zijn verliefd geworden in de bewuste tuin! Voldaan liepen we daarna door naar onze tweede bestemming van die dag: de Montmartre. Maarten had een briljánt idee: ‘laat een portret van je maken, dat is leuk! Heeft je moeder vroeger ook gedaan!’. ‘Ja, dag! Beetje een uur stil gaan zitten terwijl iedereen naar je kijkt. Nee dank je’. Maar, na enig aandringen, tóch voor elkaar gekregen.

Maarten zou wel even met de tekenaar onderhandelen over de prijs. Maar Meike dacht ‘hoe sneller ik zit, hoe sneller dit voorbij is’ en zat al snel klaar op het klapkrukje. Nogal dicht bij Maarten in de buurt, die het eigenlijk over andere zaken dan de prijs wilde hebben met de tekenaar. Lang leve de mobieltjes, want Maarten tikte op Google Translate in: ‘kunt u de ring tekenen?’ en liet ondertussen de ring aan de tekenaar zien. Die snapte het snel en zorgde ervoor dat Meike niets kon zien. de tekening een uur later bijna af was, zei Maarten: ‘Het is hier zo druk! Laten we eerst een rondje doen door de Sacre Coeur. Dan mag je hem daarna zien’. Meike, die toen toch wel een onderbuikgevoel begon te krijgen, stemde in. Nog NOOIT zo snel door de Sacre Coeur geracet, haha! Op de trappen onderaan de Sacre Coeur mocht de koker met de tekening dan toch eindelijk open. Laat nou toevallig op dat moment de veter van Maarten ‘los’ schieten waardoor hij moest knielen! Meike rolde de tekening open en onderaan, naast de handtekening van de tekenaar, stond hij. De ring. Toen ze opkeek, had Maarten diezelfde ring in zijn hand. Er volgde een stroom aan woorden, waarvan we allebei niet meer weten wat er precies gezegd is, maar toen kwam die ene belangrijke vraag: ‘Lieve Meike, wil je met me trouwen?’. Drie keer raden wat het antwoord was…